cztery włoszki i ja

wyszłyśmy dziś z Luaną z domu w samo południe, dokładnie w porze, kiedy zaczynały się nasze zajęcia. (jest bardzo ciepło i świeci oślepiające słońce, czuję się jak na sycylii - oczywiście nigdy nie byłam na sycylii). przed domem luana rzuciła naturalnym tonem, że teraz pójdziemy na śniadanie, a potem zapewne do szkoły. ach, śniadania w barach środziemnomorskich! (atlantyckich?) najlepsza kawa na świecie, sok, rogaliki, pokrzykujący kelnerzy i kruszący swoimi rogalikami portugalczycy obok nas, a przede mną Luana w wielkich przeciwsłonecznych okularach prawi o linii zmiany daty na pacyfiku. (luana, kiedy opowiada o swych rodzinnych stronach, zaczyna zawsze od na minha pequena adeia, czyli w mojej małej wiosce..., i ta wioska może stać się niedługo również moją! ale o tym w następnym odcinku)

na przeciwko mnie mieszkają dwie włoszki, z którymi rozmawiamy wrzeszcząc z okna do okna, o wdzięcznych imionach ludovika i nausicaa (to nie literówka, rodzice nausiki lubią starożytną grecję, stąd to imię). ludovika będzie pediatrą, po angielsku mówi z bardzo włoskim akcentem (moim ulubionym słowem w jej wykonaniu jest crap, czyli craaaappy) i ostatnio kupiła sobie na pchlim targu telefon, taki sam jak ten, z którym w dzieciństwie była emocjonalnie związana.

nausicaa jest wesołą bolognese (ciekawe, czy tak można powiedzieć?), zabiera nas w dziwne miejsca jak wiedeń w lizbonie, robi bruschetty na aperitivo w czasie imprez, i ma dwa tysiące znajomych.

moja ostatnia najważniejsza włoszka to alice, pochodząca ze wsi pod wenecją, jest bardzo mądra i mówi po portugalsku bez akcentu. wygląda jak poważna matrona, ale to tylko pozory, proszę państwa.

poza włoszkami są jeszcze włosi, ale nie będę na razie o tym wspominać. pokazałabym, jakie demoniczne drzwi widzieliśmy z julianeczkiem na spacerze z okazji kolejnej wolnej środy, ale nie mogę znaleźć kabelka, więc zamiast tego wrócimy do niedawnej przyszłości: panie i panowie, oto tomeccino wróbel! (w nowej odsłonie z sintry)